jAnE 的个人资料~ j A n E j A n E ~照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
2008/3/16 I'll be with you !ห่างกันไกลสุดฟ้า แต่ก็มาได้พบ
คนๆนึงที่ใจตรงกัน ทำให้มีวันนี้ อยากให้เธอได้รู้ เธอคือคนที่แสนดี อยากมีเธอทุกวินาที เธอคือคนที่สำคัญ I'll be with you forever จะรักเธอตลอดไป ไม่ว่าผ่านฝนร้อนหนาวเท่าไหร่ จะเดินไปด้วยกัน We will be together จะมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น จากวันนี้ไปถึงทุกวัน จะมีกันตลอดไป When you are come to my life. You teach the meaning our love life. I can explain the way I feel, cause know you here by my side. My dream to hope stay like come true. But know the hope love late without you. Losting love my heart to you. I'll be with you all my life. I'll be with you forever จะรักเธอตลอดไป ไม่ว่าผ่านฝนร้อนหนาวเท่าไหร่ จะเดินไปด้วยกัน We will be together จะมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น จากวันนี้ไปถึงทุกวัน จะมีกันตลอดไป ทุกเวลาที่ฉันมีเธอ เหมือนฉันมีทุกสิ่ง เพราะเธอมีความรักแท้จริง ที่ฉันไม่เคย ได้เจอจากใคร I'll be with you forever จะรักเธอตลอดไป ไม่ว่าผ่านฝนร้อนหนาวเท่าไหร่ จะเดินไปด้วยกัน We will be together จะมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น จากวันนี้ไปถึงทุกวัน จะมีกันตลอดไป I'll be with you forever จะรักเธอตลอดไป ไม่ว่าผ่านฝนร้อนหนาวเท่าไหร่ จะเดินไปด้วยกัน We will be together จะมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น จากวันนี้ไปถึงทุกวัน จะมีกันตลอดไป 2007/8/26 mY mEmOriEsย้อนกลับไปดูภาพเก่าๆแล้วก็ได้แต่คิดว่า ทำไมแต่ก่อนเราถึงได้มีความสุขอย่างนี้ เวลาแห่งความสุขมันช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน เราจะสามารถกลับไปมีความสุขอย่างนั้นได้อีกรึเปล่า ทุกคนที่ผ่านมาในชีวิตล้วนมีค่าสำหรับเราเสมอ อยากย้อนเวลากลับไปได้จัง และเราก็คิดได้ว่า เราควรจะดื่มด่ำกับความสุขในทุกวันนี้ให้มากที่สุด เพราะในอนาคต เมื่อเรามองกลับมา เราก็คงคิดเหมือนตอนนี้ มันคงจะน่าเสียดาย ถ้าเราไม่จดจำทุกช่วงเวลาแห่งความสุขในตอนนี้ให้ดีที่สุด เพราะทุกๆสิ่งที่ผ่านไป มันไม่มีวันย้อนกลับมาได้อีกแล้ว มันคงเหลือเพียงแค่ความทรงจำ... เรามาร่วมทำความทรงจำได้ดีที่สุดกันเถอะ ในอนาคตเราจะได้มีสิ่งดีๆให้นึกถึง... Miss u all naka !
  เกาะช้าง...อีกแล้วววหลังจากเพิ่งไปเที่ยวเกาะช้างมาเมื่อประมาณสามเดือนก่อน ไม่คิดว่าจะได้ไปอีกเร็วๆนี้ แต่ก็ได้ไปเหยียบเกาะช้างอีกจนได้... มีรูปมาอวดด้วยยยย มันเริ่มมากจากสามสาวโสดที่มีอะไรเหมือนๆกัน คือ - เลิกกะแฟน - ไม่มีเพื่อนมากมายนัก - เหงา... - จิตตก (ตกกันคนละแบบ) - บ้ากล้อง (คนนึงบ้าถ่าย, คนนึงบ้าเทคนิคและอุปกรณ์ในการถ่าย, อีกคนบ้าให้ถูกถ่าย) - ป่วย - นอนน้อย & ตื่นเช้า - รักสนุกหลังตะวันตกดิน - มีกิ๊กมากมาย (ยกเว้นเราน๊า.. มีกิ๊กคนเดียวค่า) - จน (คนนึงยังไม่มีรายได้ อีกสองคนมีหนี้) - พิการ (คนนึงเอ็นขาฉีก, คนนึงหกล้มขาแหก, อีกคนเป็นเอ๋อ) - ธรรมะธรรมโมค่า... สามคนนี้ก้อเลยคิดว่า เราน่าจะไปเปลี่ยนสถานที่สนุกสนานกันนะ เบื่อกทม.แล้วอ่ะ และก็เป็นโอกาสครบรอบสองเดือนที่....ด้วยอ่ะ เลยต้องไปหาที่ฉลองกันซะหน่อย ก้อเลยตกลงปลงใจลากสังขารที่ไม่ค่อยจะสมบูรณ์ไปเที่ยวจันทบุรีกัน ซึ่งเป็นบ้านของเอเพื่อนลำนำ ก็คิดว่าไปพักผ่อนกันธรรมดา แวะไหว้พระกันที่วัดต่างๆ น่าจะทำให้ผ่อนคลายได้เนอะ พักผ่อนร่างกายหลังจากหักโหมมาเป็นเดือน ก็ออกเดินทางสายๆ เกือบเที่ยงค่ะ เพราะตอนเช้าตื่นไปทำบุญคุณยายลำนำกันก่อน เสร็จแล้วก้ออกเดินทาง ขับรถไปสบายๆ ชิวๆ ขับไปเรื่อยๆ แวะปั้มเป็นพักๆ สามชั่วโมงกว่าก็กึงค่ะ เร็วเหมือนกันนะเนี่ย (หรือเราจะเหยียบหนักไปหน่อย) พอถึงบ้านเอเราก้อตื่นตาตื่นใจเป็นที่สุด บ้านเค้าเป็นร้านทำเล็บค่ะ ต่อเล็บ เพ้นท์เล็บ ต่อขนตา กรี๊สสสสสส ของโปรดทั้งนั้นเลยอ่ะ แต่จะให้ถ่อไปเสริมสวยถึงจันทรบุรีก้อบ้าไปหน่อยป่าว เก็บตังค์เที่ยวดีก่า เย็นเอกะพี่เบ้งพาไปกินอาหารทะเล อิ่มอร่อยดีจริงๆ (อร่อยกว่าทะเลบางกอกอีก หุหุ) เสร็จแล้วก้อกลับมาทำกิจกรรมยามดึกที่ทำกันประจำ แต่แค่คืนนี้เปลี่ยนสถานที่กันเท่านั้นเอง แต่บ้านเอมี 5 ชั้นค่ะ !!!! ใครที่รู้จักกันคงรู้ว่าชั้นเกลียดบันไดแค่ไหน แย่แล้วเจนเจน ทั้งสูง ทั้งชัน ห้าชั้น กรี๊สสสสสส กว่าจะตะกายขึ้นไปถึง ใกล้ตายเลยค่ะ ถ้าลืมของไว้ที่ไม่มีทางลงมาเอาแล้วนะคะ ไม่ไหวค่ะ โหดร้ายมาก เหนื่อยยยยยยย แล้วลำนำที่รักก็บอกว่า อย่านอนดึกกันนะคะ พรุ่งนี้ไปจะข้ามไปเกาะช้างกันค่ะ โอ้วว... จะไหวกันหรือนี่ ต้องตื่นหกโมง ชั้นเลยอาบน้ำรอตั้งแต่กลางคืนเลยแล้วกันนะ ตอนเช้าจะได้ไม่ต้องทำไรแล้ว แต่ป๋าต้อยนี่สิคะ ติดลมอยู่ได้ บอกจะอาบก่อนนอนแน่นอน ตื่นมาอีป๋ายังอยู่ในชุดเดิมอยู่เลยค่ะ กว่าจะตื่นก็ยากเย็นเหลือเกิน กว่าจะอาบน้ำเสร็จอีก เป็นป๋าที่ลีลาอืดอาดมากที่สุดเท่านที่เจอมาเลยค่ะ กว่าจะได้ออกจากบ้าน เล่นเอาที่รักเกือบงอนกลับกรุงเทพไปซะแล้ววว ไปถึงเกาะช้างก้อเล่นน้ำกันเลย สนุกสนาน มีคลื่นแรงด้วยล่ะ เล่นคลื่นหนุกดี ไม่ได้เล่นน้ำทะเลหนุกๆอย่างงี้มานานแล้ว ชอบจังเลย ^_^ แต่ตอนแรกเล่นน้ำอยู่กะที่รักสองคนนคะ ป๋าช้าลีลาเหลือเกิน ลงเล่นน้ำซักพักก้อขึ้นมากินๆๆ แล้วก้อลงไปเล่นๆๆต่ออีก หนุกอ่ะ ตัวดำเลย พอได้เวลาอันควรก้อเครียมตัวกลับกันค่ะ เพิ่งนึกได้ว่าไม่ควรหักโหมมาก เพราะต้องขับรถกลับกรุงเทพอีกนะเนี่ย... จะไหวมั้ยเนี่ยชั้น... กว่าจะยืดยาดออกจากเกาะ กว่าจะมาถึงฝั่ง กว่าจะร่ำลา กว่ากะกินข้าว กว่าจะออกจากจันก้อมืดค่ำซะแล้ว ชั้นจะโดนพ่อแม่ด่ามั้ยเนี่ย กลับเอาป่านนี้ ก็ซิ่งเต็มที่เลยอ่ะค่ะ ที่รักหลับไปซะก่อน เพราะเหนื่อยจากการเล่นน้ำ ป๋าบอกจะไม่หลับ แต่ก็ไม่เห็นจะชวนคุยอะไร เอาแต่ส่ง sms กะคุยโทรศัพท์ เราก็ต้องช่วยตัวเองอ่ะค่ะ ตั้งสมาธิเต็มที่ พยามเอาร่างกายที่แสนเหนื่อยและอ่อนล้า ให้ขับรถนำพาเพื่อนๆกลับมาถึงบ้านให้รอดปลอดภัย แต่แถวนั้นมืดๆขับรถยากเป็นบ้า ไฟก้อมีบ้างไม่มีบ้าง ถนนมืดมากๆ มองไม่เห็นทางเลยจริงๆ ต้องตั้งใจดู จ้องถนนจนปวดตา เส้นทางก็ไม่ค่อยรู้ ที่รักหลับไปแล้ว ป๋าก็ไม่รู้ทาง เจนเจนก็ต้องช่วยตัวเองอีกแล้ว ใช้ทักษะในการมั่วเส้นทาง ขับกลับมาถึงจนได้ เก่งมั้งล่า แต่ก้อเล่นเอาเกือบแย่เหมือนกัน ถ้าง่วงกว่านี้คงแย่อ่ะค่ะ กลับมาถึงบ้านประมาณห้าทุ่มกว่า เหนื่อยโคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ได้ข่าวว่าเราจะไปพักผ่อนกันไม่ใช่เหรอคะ นี่เหมือนไปเหนื่อยกว่าเดิมเลยนะคะ วันรุ่งขึ้นก้อต้องตื่นมาทำงานแต่เช้าอีก โอ้วววว สุดแสนจะทรมารร่างกายจริงๆ แต่ก็นัดกันไว้แล้วล่ะ ไว้ครบรอบสามเดือน ไปกันใหม่ค่ะ อาจจะไปน้ำตก หรือไปไหนซักที่ แต่ต้องไปอีกแน่นอนค่ะ แล้วจะมีรูปมาอวดอีกนะคะ (คราวหน้าไวท์ไปด้วยกันให้ได้นะคับ ป๋าถ่ายรูปไม่ไหวแล้ว สู้ไวท์ไม่ได้เลยคับ) mY nEw LiFe...ไม่ได้เข้ามา update blog ซะนาน ช่วงนี้งานยุ่งมากมาย รู้สึกเหมือทำอะไรไม่ทันซักอย่าง แต่ละวันเวลาช่างผ่านไปรวดเร็ว อยากให้วันนึงมีซัก 40 ชั่วโมง จะได้มีเวลาทำงานได้เยอะว่านี้ และจะได้มีเวลานอนมากว่านี้ด้วย วันๆได้นอนแค่ 3-4-5 ชั่วโมงเอง ไม่เคยเกินนี้เลย แล้วร่างกายเราจะไหวมั้ยเนี่ย... พักหลังดวงเรื่องสุขภาพยิ่งไม่ค่อยดีอยู่ แต่จะโทษว่างานเยอะอย่างเดียวก็คงไม่ได้ เพราะไอ้ที่กลับดึกเนี่ย ไม่ใช่เพราะงานหรอกนะ เรามัวแต่ไปเสียเวลาและเสียเงินกับเรื่องอะไรที่มันไม่มีประโยชน์กับตัวเองมากกว่าน่ะสิ มันก็เป็นความสุขสนุกสนานเล็กๆน้อยๆที่ขอมีบ้างอ่ะค่ะ หลังจากไม่ได้ปลดปล่อยมานาน จากที่อยู่ในห้องแคบๆมานาน ถึงจะเป็นห้องที่มีความสุข มีความรัก เป็นห้องที่แสนสวยงาม แต่ไม่ได้ออกไปพบเจออะไรข้างนอกเลย มีความสุขอยู่ในห้องเล็ก ๆ มาเป็นปี ๆ ห้องเล็ก ๆ ที่รักมาก และไม่เคยคิดจะจากไปไหน แต่ในเมื่อตอนนี้... มันไม่มีห้องนั้นให้อยู่แล้ว ห้องนั้นไม่ต้อนรับเราอีกต่อไป มีคนอื่นมาอยู่ในห้องนั้นแทนที่เรา มันไม่มีที่ให้เราอยู่อีกแล้ว เราก็ต้องเดินจากมา เดินออกมาเผชิญโลกภายนอกบ้าง ถึงจะเหงา แต่ก็ต้องอยู่ให้ได้... และก็ได้รู้ว่า โลกข้างนอกนี่มันก็ดีเหมือนกันนะ มีเพื่อน มีสังคม ได้เจออะไรใหม่ๆเยอะแยะ ได้มีอิสระ ใช้ชีวิตสนุกสนาน ได้เห็นว่าการมีเพื่อนหลากหลายมันก้อดีเหมือนกันนะเนี่ย ได้เห็นว่ายังมีคนที่รักและห่วงเราอยู่เยอะแยะ ไม่ได้ไม่เหลือใครอย่างที่เคยคิด แต่ไม่ต้องห่วงว่าเจนเจนจะหลงระเริงกับความสนุกสนานพวกนี้มากจนเกินไปหรอกนะคะ ก็แค่พอประมาณอ่ะค่ะ เด๋วร่างกายจะเสื่อมโทรมไปซะก่อน สิ่งที่ต้องทำให้ดีที่สุดในตอนนี้ ก็คือ "งาน" ค่ะ ต้องทำสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ให้ได้ดีที่สุด ต้องพัฒนาตัวเอง ให้สมกับที่พ่อแม่อุส่าสงเสียให้เล่าเรียนมา ไม่ให้พ่อแม่ผิดหวังแน่นอนค่ะ แค่ตอนนี้... ขอสนุกต่ออีกนิดนึงนะคะ ไม่ต้องห่วงว่าเจนจะเป็นงี้ตลอดไปหรอกค่ะ เจนรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ และควรจะทำอะไรต่อไปค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ขอบคุณทุกคนจริงๆค่ะ ที่ไม่ทิ้งกัน ซึ้งใจมากจริงๆ... ไม่รู้จะตอบแทนด้วยอะไร คงให้ได้แค่คำว่าขอบคุณนะคะ... แล้วเจนจะไม่ทำให้ผิดหวังค่ะ 2007/8/8 ป่วยจริง ๆ ค่ะเฮ้อ... ไม่เคยคิดเลยยยยย ว่าความป่วยมันจะทรมารได้ขนาดนี้... ปีที่ผ่านมาก็ป่วยออกจะบ่อย เข้าออกโรงบาลเป็นว่าเล่น ป่วยจนเริ่มชินกับการป่วยแล้วนะ ชินกับการกินยาเป็นกอบเป็นกำ ชินกับการเจาะเลือด ให้น้ำเกลือซะแล้ววว แต่เพิ่งนึกได้ ว่าตอนนั้นเราไม่ได้ทำงานนี่นา... อยู่บ้านไปวัน ๆ ป่วย ก็แค่เปลี่ยนไปอยู่โรงบาลแทน ป่วยเมื่อไหร่ ก็แค่ขับรถไปหาหมอ จนรู้ทุกซอกทุกมุมของโรงบาลแล้ว ก็ยังไม่เห็นจะเศร้าอะไร (แค่สงสารแม่ที่ต้องเสียตังค์บ่อยเท่านั้นเอง... รอให้ลูกรวยก่อนนะคะ จะเลี้ยงแม่อย่างดีเลยค่ะ) เมื่อตอนสมัยที่ทำงานอยู่ ก็แทบจะไม่ได้ป่วยเลย คืองานเยอะจนไม่มีเวลาป่วยก็ว่าได้ นับครั้งได้เลยมั้ง ทำงานมาสามปีกว่า ลาป่วยปีละไม่ถึง 3 หนแน่นอนค่ะ ! ออกจะขยันขันแข็ง ร่างกายอดทน อดหลับอดนอนก็ไม่เห็นจะเคยเป็นไร ไม่เคยให้อะไรมาก่อกวนการทำงานได้ ไม่ว่าจะเรื่องป่วย หรือเรื่องทางด้านจิตใจ แต่ตอนนี้น่ะสิคะมันไม่ใช่อย่างนั้นเลย... จะว่างานว่างเกินก้อไม่ใช่ งานก้อออกจะยุ่งวุ่นวาย งานเยอะแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน งานยากแบบว่าต้องศึกษาอะไรใหม่มากมาย แต่ก็ดั๊นมามีเรื่องให้รบกวนจิตใจ มันก็เป็นอุปสรรคต่อการทำงานระดับนึงนะ แต่ก็คาดหวังว่าจะผ่านพ้นไปได้ แล้วก็ดั๊นนนน มาป่วยซะงั้น การจะได้ทำงานที่ดี มันมีอุปสรรคมากมายขนาดนี้เลยเหรอเนี่ยยยย แล้วป่วยคราวนี้มันไม่ธรรมดาด้วยน่ะสิคะ ไม่สามารถนั่งทำงานต่อไปได้แล้ววว ป่วยขนาดขอต้องแว๊ปไปหาหมอตอนพักเที่ยง เพื่อจะได้รีบกลับมาทำงานต่อ แต่ก็โดนหมอกักตัวไว้ตั้งนานกว่าจะกลับมาทำงานได้ คุณหมอแอบตกใจ ว่าไข้ขึ้น 38.9 แล้วยังไปทำงานได้อีกเหรอ??? แล้วยังจะกลับไปทำงานต่ออีกเหรอ??? หมอเขียนใบรับรองแพทย์ให้เอามั้ย พอคุณหมอตรวจดูในคอ คุณหมอก็แสนจะตกใจ ทำไมปล่อยให้คอแดงมากขนาดนี้??? ปกติไม่น่าจะทนได้นะ สรุปคือ เป็นไข้หวัดใหญ่ + คอ&หลอดลมอักเสบรุนแรง และเยื่อบุโพรงจมูกอักเสบด้วยค่า... เราก็เออ... แล้วหมอจะเอาไงกะหนูคะ (คืออยากรีบกลับมาทำงานแล้วอ่ะ จะทำไรก็รีบทำดิ บรรยายอยู่ได้) คุณหมอจะจับนอนให้น้ำเกลือซะงั้นค่า... กรี๊สสสส ไม่เอานะคะ ต้องอย่างงั้นเลยเหรอคะ? อืมมม ก็หมออยากให้นอนพักซะหน่อยน่ะครับ ดูอาการด้วย แล้วให้ยาทางสายน้ำเกลือด้วย คือ... คุณหมอคะ ไม่เอาได้มะคะ เพราะ 1) หนูไม่อยากบวมน้ำเกลือแล้วค่า... คราวที่แล้ว นอนให้น้ำเกลือเนี่ยแหละ ที่ทำให้น้ำหนักขึ้นมาเกือบสิบโล 2) หนูไม่ว่างพอจะนอนให้น้ำเกลือค่ะ ต้องรีบกลับไปทำงานอ่ะค่ะ เข้าใจมะคะ งานไม่เสร็จอ่ะ มีวิธีรักษาอย่างอื่นมั้ยคะ??? คุณหมอก็มาทำหน้าเครียดใส่ แล้วบอกว่าก็มีฉีดยาเข้าสะโพกโดยตรงน่ะครับ แต่ยาตัวนี้ ถ้าฉีดโดยตรง มันจะปวดมากเลยนะครับ ปวดทั้งตอนฉีก และหลังฉีด ไม่เหมือนยาฉีดทั่วไป หมอเลยแนะนำให้ฉีดผ่านน้ำเกลือเข้าไปช้าๆ จะได้ไม่ปวด และจะได้นอนพักซะหน่อยด้วย เราก้อ... เอาเลยค่ะ ฉีดเลยค่ะ แค่ปวดเอง กลัวไร เอาตามสบายเลยค่ะ รีบๆด้วยนะคะ พอถึงตอนฉีดยาเท่านึ้นแหละ จึ๋ยยยย มาเปิดก้นเค้าอีก แอบอายนิดนึง ไม่เคยฉีดยาที่ก้น (มันก้อสะโพกอ่ะนะ) พอเข็มจิ้มเข้าไป ความสยองขวัญก็มาเยือน... จี๊ดดดดด... ทามมายมันปวดเช่นนี้??? ปวดจี๊สสสส อย่างแรง พอฉีดเสร็จ แทบจะเดินไม่ไหว ยิ่งตอนนั่งขับรถ ก้อยิ่งปวดดดดด โอยยย ทำไมมันยากเย็นขนาดนี้ ชั้นแค่อยากกลับมาทำงาน ถึงตอนนี้ เวลาผ่านไป 1 วันเต็มๆ อาการก็ดีขึ้นหน่อยอ่ะนะคะ แต่มันก็ไม่หายอ่ะ ยังปวดหัว แสบจมูก หน้าร้อน ตาร้อน ตาบวม เจ็บเนื้อตัวไปหมด เจ็บคอด้วย พูดก็แทบจะไม่ได้ เสียงเป็นเป็ดพิการไปซะแล้ววว พูดก็เจ็บ หายใจก็เจ็บ แง๊ๆๆๆๆๆๆๆๆ อยากนอนพักอ่ะค่ะ แต่มันต้องทำงานนี่คะ ทำไงได้ เชื่อแล้วล่ะ ว่าคนป่วย ถ้าไร้กำลังใจจากคนที่เรารัก มันยิ่งทำให้ทรุดหนักขึ้นจริงๆ แล้วชั้นจะหายป่วยมั้ยเนี่ยยยยยยยยย ชั้นอยากทำงานนะ ชั้นไม่ว่างพอที่จะมาป่วยตอนนี้น๊า........ ฟ้าดินช่างใจร้ายจริง ๆ เลย เลิกลงโทษเจนเจนได้แล้วนะคะ สัญญาค่ะ ว่าต่อไปจะเป็นเด็กดี จะไม่เกเร ไม่เที่ยวบ่อยแล้วววว เลิกแกล้งกันได้แล้วนะคะ เจนเจนไม่ไหวแล้จริงๆค่ะ T_T 2007/8/4 mY nEw pLaCeใน Blog เก่าที่ลบทิ้งไป มีเล่าเรื่องที่ทำงานเก่าให้ฟังมากมาย แต่ยังไม่เคยพูดถึงที่ใหม่เลยซักทีเนอะ... งานที่ใหม่...เดือนแรกนี่ฟิตโคตรๆเลยค่ะ
งานเริ่มเยอะตั้งแต่เดือนแรกเลยล่ะ ตอนแรกเยอะจนน่าตกใจ แต่ดูๆไป มันก็ปกติเนอะ เราแค่เพิ่งเริ่มใหม่เท่านั้นเอง ก็เลยต้องใช้เวลากับมันมากซักหน่อย คนอื่นทำได้ เราก็ต้องทำได้สิ งานยุ่งจนแทบจะไม่มีเวลาลุกไปเข้าห้องน้ำหรือกินน้ำเลยล่ะ
ไม่ได้มีเวลาง่วงหงาวหาวนอนซักวัน ไม่มีเวลาซับมันด้วยซ้ำ แต่งานค่อนข้าง happy นะคะ เพื่อนร่วมงานก้อน่ารัก มีพี่นุชคนเก่งค่อยสอนทุกอย่าง มีพี่วันที่แสนใจดีคอยแนะนำ มีน้องแคทที่น่ารัก คอยเป็นเพื่อนเม้าส์และสร้างความฮาคลายเหงา และยังมีพี่แนทเป็นเพื่อนยามดึก มีกุ๊กกิ๊กที่แต่งตัวได้ใจตั้งแต่วันแรก มีพี่เชอรี่ที่มาแรง แต่ตอนนี้จากไปซะแล้ว.... คิดถึงนะคะ my love sis ! และที่สำคัญคือ มีคุณ"ผี"ด้วยค่ะ ออฟฟิศนี้มีคุณ"ผี"จริงๆ !
เราทำงานก็กลับบ้านคนสุดท้ายประจำนะ ไม่ว่าออฟฟิศไหนก็ตาม ก็กลัวๆเล็กน้องตามประสาคนชอบดูหนังผี แต่ก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร แต่ที่นี่ไม่เหมือนที่ไหนจริงๆค่ะ ก็ไม่ได้เคยเจอเองจังๆหรอกนะคะ แต่มันรู้สึกได้ ว่า หวิวๆ เหวงๆ จริงๆ สิ่งที่เคยเจอ ก็แค่เสียงประหลาด ทั้งๆที่ไม่มีคน และเจอไฟเปิดเองได้ค่า (แต่ก็ยังดีกว่าไฟปิดเองเนอะ) แต่ไอ้ที่คนอื่นเจอกันนี่น่ากลัวกว่านะเนี่ย ยิ่งเห็นเป็นตัวๆนี่เจนไม่เอานะค๊า สรุปคือโดยรวม happy ค่ะ ชอบงาน ชอบคน งานยุ่ง แต่ไม่เครียดเลยค่ะ พอเข้าเดือนที่สองก้อยังฟิตอยู่นะ แต่พอเริ่มปลายเดือนที่สอง ย่างเข้าเดือนที่สาม ก้อเริ่มขี้เกียจซะเล้ว ความฟิตเริ่มถดถอย ทำไมหว่า... ปกเราไม่เคยเป็นงี้นี่นา
หรือจะเป็นเพราะมีเรื่อง... เข้ามาตอนนี้พอดี อืมมม ก็น่าจะมีส่วนระดับนึง ปกติเราจะแยกแยะเรื่องงานกลับเรื่องส่วนตัวได้ตลอด มีเหตุผลพอค่ะ แต่คราวนี้ อืมมม... มันแรงจริงๆ ก็ยอมรับว่ามันก็มีผลกระทบบ้างล่ะ ตอนแรกอย่างเซ็ง ชั้นเพิ่งเริ่มงานนะ มันกำลังได้ด้วยดี ชั้นก้ออยากทำให้ดี ทำไมต้องมีเรื่องเข้ามาตอนนี้ด้วยเนี่ย ! ! ! ก็พยามตั้งสติอ่ะนะคะ ว่าสิ่งที่สำคัญสำหรับเราที่สุดตอนนี้ ก็คือการทำงานค่ะ ไม่ได้ทำงานมาสองปีกว่า สถานะต่างๆไม่มั่นคงอย่างแรง อายุก้อปาเข้าไปปานนี้แล้ว ต้องสร้างเนื้อสร้างตัวได้ระดับนึงแล้วสิ เพื่อนๆเค้าไปถึงไหนแล้ว เราก็ต้องตามให้ทัน อย่างน้อย ก็ต้องอยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งคุณพ่อคุณแม่ซะที ! แต่ไอ้ความขี้เกียจในช่วงนี้มันก็แย่เหมือนกันนะ
ปกติต้องอยู่ทำงานให้เสร็จมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่สนหรอกค่ะว่าคุณผีจะสร้างเสียงอะไรให้หวาดผวา เกรงใจนะคะ แต่อยู่ทำงานนี่คะ ไม่ได้ลบหลู่อะไร คุณผีคงไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ จริงมะคะ แต่ตอนนี้สิ เลิกงานก้ออยากกลับละ ขี้เกียจอยู่ต่อ save งานกลับมาทำที่บ้านก็ไม่เคยได้ทำ ปกติเป็นเด็กบ้า filing มากๆ (ขอบคุณพี่อ้อยนะคะที่สอนวิชานี้มา) ถ้ามีเวลา เป็นต้องจัดโต๊ะ จัดเอกสารและ filing อย่างดี แต่นี่ ทุกอย่างรวมกันอยู่ในกองเดียวค่า จะล้มทับหัวอยูแล้ว แม้แต่ file ในคอมฯ ยังเละเทะ ไม่เป็น folder เลย ไม่น่าเชื่อว่าเจนเจนจะเป็นอย่างนี้ได้ ไม่ไหวนะคะไม่ไหว ไม่ได้แล้วค่ะไม่ได้
เจนสัญญาค่ะ ว่าจะกลับมาฟิตเหมือนเดิมให้ได้ และมีเวลาเมื่อไหร่ จะจัดการกับเรื่อง filing ต่างๆ ให้เนียน ให้เหมือนเป็นเจนเจนคนเดิมให้ได้ค่า... ขอบคุณนะคะสำหรับทุกกำลังใจ เจนจะใช้มันอย่างคุ้มค่าที่สุดค่ะ
เอาใจช่วยเจนด้วยนะคะ ช่วยไล่ตัวขี้เกียจออกไปไกลๆ ที ตัวขยันมันยังไม่หายไปไหนหรอกค่ะ มันแค่แอบซ่อนอยู่เท่านั้นเอง รอวันที่จะได้ออกมาแสดงตัวอีกครั้งอยู่ค่ะ Fighto fighto go go girl ! jAnEjAnE's bAcK kA !Blog ว่างเปล่ามานานละ... ยังไม่ได้ตายหายยไปจากโลกหรอกนะคะ แค่มีเหตุผลบางประการที่ช่วงนี้ไม่สามารถเขียนไดอารี่ตัวเองลงใน space นี้ได้ แต่ตอนนี้ตั้งสติได้ละ เราก้อบ่นๆๆๆ เรื่องที่มันไม่ไปกระทบให้ใครเดือดร้อน มันก้อไม่น่าจะเป็นไรนี่นา... หวังว่าคงไม่ทำให้ใครไม่เดือดเนื้อร้อนใจอีกน๊า... ที่ผ่านมาถ้าบ่นอะไรที่มันไปกระทบใครก้อขออภัยอย่างแรง แต่ถ้าคิดว่าเราตั้งใจทำล่ะก้อ... แล้วแต่จะคิดละกันนะคะ ก็คิดว่าน่าจะรู้จักกันดีที่สุด แต่ถ้าสุดท้ายไม่ได้รู้จักกันเลยจริงๆ ก็ไม่เป็นไรค่ะ ห้ามความคิดคนไม่ได้อยู่แล้วนี่ ตอนนี้สำหรับเรามันคงไม่มีอะไรให้ดีๆให้คิดแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ ถ้าคิดว่าเรามันไม่ดีก็ไม่เป็นไร แต่สัญญาว่าจะไม่ทำให้เดือดร้อนหรอกค่ะ วันนี้ตื่นมาเกือบสี่โมงเย็นแน่ะ ! ที่จริงคืนนี้ต้องมีโปรแกรมไป Prop Bar ทุกเสาร์นะเนี่ย
หรือไม่ก็ไปดูน้องกระต่ายกับคุณกิ๊ก&คุณที่รักแทน แต่เสาร์นี้ขอบายดีกว่าค่ะ คุณพี่จูลคะ ไว้เจอกันเสาร์หน้านะคะ เสาร์หน้าไม่พลาดแน่นอนค่ะ ไม่อยากจะบอกว่า ตั้งแต่วันเสาร์แรกที่ไปกับพี่จูล จนถึงเมื่อวันศุกร์ที่ป่านมา (เมื่อวาน) เจนเจนเที่ยวเกือบทุกวันเลยค่ะ ยิ่ง week ที่ผ่านมานี้ ออกทุกวันติดกันเลยค่ะ molly - prob bar - glass home - route - zap - black bar วนอยู่แค่เนี้ย ไม่ได้ตั้งใจจะเกเรนะคะ มันมีเหตุจำเป็นต้องออกไปเท่านั้นเอง (อ้างโน่นนี่ไปเรื่อย) จนตอนนี้เริ่มเจ็บคอแล้ว หน้าตาเริ่มเสื่อมโทรม (ไม่ได้ใสวันใสคืนเหมือนคุณพี่นี่คะ) ขอพักผ่อนซัก week นอนดู AF อยู่กับบ้าน แล้วเสาร์หน้าค่อยเจอกันค่า... ไว้ค่อยกลับมา update blog ใหม่เร็วๆนี้ค่า... คิดถึงทุกคนนะ |
|
|
